تبليغاتX
رویای خیس

رویای خیس

گويي مرا تنها براي وداع افريدند...

قصه تلخ وداع....!!!

باقلبي پراز درد مي نويسم....

 

خداحافظ عزيزانم براي هميشه..........

 

اين دفتر خاطرات هم به اخرش رسيد.......

 

ديگه انگيزه اي براي نوشتن ندارم..............

 

قصه ما به سر رسيد.............اونيكه  مي گفت

عاشقه.......ازتوعاشقي بريد.........

 

سلام تنهايي.....من امدم....!!!!

 

سالها ميگذرد از شب تلخ وداع

از همان شب كه تو رفتي و به چشمان پر از حسرت من خنديدي

تو نميدانستي

تو نمي فهميدي

كه چه رنجي دارد با دل سوخته اي سر كردن

رفتي و از دل من روشنايي ها رفت

ليك بعد از ان شب

هر شبم را شمعي روشني مي بخشيد

بر غمم مي افزود

جاي خالي تو را ميديدم

مي كشيدم آهي از سر حسرت و مي خنديدم

به وفاي دل تو

و به خوش باوري اين دل بيچاره خود

ناگهان ياد تو مي افتادم

باز مي لرزيدم

گريه سر مي دادم

خواب مي ديدم من كه تو بر ميگردي

تا سر انجام شبي سرد و بلند

اشك چشمان سياهم خشكيد

آتش عشق تو خا كستر شد

ياد تو در دل من پرپر شد

اندكي بعد گذشت

اينك اين من...تنها...دستهايم سرد است

قدرتم نيست دگر...تا كه شعري گويم

گر چه تنها هستم

نه به دنبال توام

نه تو را مي جويم

حال مي فهمم من...چه عبث بود آن خواب

كاش مي دانستم عشق تو مي گذرد

تو چه آسان گفتي دوستت دارم را

و چه آسان رفتي...

كاش مي فهميدي وسعت حرفت را

آه...افسوس چه سود

قصه اي بود و نبود

http://khodam-s.persiangig.com/image/5315838-lg.jpg

 

+ نوشته شده در  جمعه هشتم مرداد 1389ساعت 14:15  توسط ستاره  | 

بزن زیر گريه...!!!

نزار امشبم با یه بغض سر بشه                                     

                                       بزن زیر گریه چشات تر بشه

 

بزار چشماتو خیلی اروم رو هم                                  

                                       بزن زیر گریه سبک شی یه کم

 

یه امشب غرورو بزارش کنار                                   

                                 اگه ابری هستی با لذت ببار

 

هنوزم اگه  عاشقش هستی که                                             

                                  نریز غصه هاتو تو قلبت دیگه

 

غرورت نزار دیگه خستت کنه                                    

                                اگه نیست باید دل شکستت کنه

 

نه میتونی پنهون کنی داغونی                                      

                                  نه میتونی یادش نباشی   به این اسونی

 

هنوز عاشقی و دوسش داری تو                                       

                                         نشونش بده اشکای جاریتو

 

نه میتونی پنهون کنی داغونی                                  

                                   نه میتونی یادش نباشی   به این اسونی

 

نزار امشبم با یه بغض سر بشه                                     

                                       بزن زیر گریه چشات تر بشه

 

بزار چشماتو خیلی اروم رو هم                                  

                                       بزن زیر گریه سبک شی یه کم

 

یه امشب غرورو بزارش کنار                                   

                                        اگه ابری هستی با لذت ببار

 

هنوزم اگه  عاشقش هستی که                                             

                                         نریز غصه هاتو تو قلبت دیگه

+ نوشته شده در  چهارشنبه ششم مرداد 1389ساعت 1:56  توسط ستاره  | 

باید فراموشت كنم...!!!!

بايد فراموشت کنم

چنديست تمرين مي کنم

من مي توانم ! مي شود !

آرام تلقين مي کنم

حالم ، نه ، اصلا خوب نيست ....

تا بعد، بهتر مي شود ....

فکري براي اين دلِ آرام غمگين مي کنم

من مي پذيرم رفته اي

و بر نمي گردي همين !

خود را براي درک اين ، صد بار تحسين مي کنم

کم کم ز يادم مي روي

اين روزگار و رسم اوست !

اين جمله را با تلخي اش ، صد بار تضمين مي کنم

+ نوشته شده در  یکشنبه سوم مرداد 1389ساعت 1:53  توسط ستاره  | 

وچقدرباخودم غريبه ام....!!؟

اي شما!
اي تمام عاشقان هرکجا!
از شما سوال می‌کنم:
«نام يک نفر غريبه را
در شمار نامهايتان اضافه می‌کنيد؟»

يک نفر که تا کنون
رد پاي خويش را
لحن مبهم صداي خويش را
شاعر سروده هاي خويش را نمی‌شناخت
گرچه بارها و بارها
نام اين هزار نام را
از زبان اين و آن شنيده بود

يک نفر که تا همين دو روز پيش
منکر نياز گنگ سنگ بود
گريه گياه را نمی‌سرود

آه را نمی‌سرود
شعر شانه‌هاي بي پناه را
حرمت نگاه بي گناه را
وسکوت يک سلام
در ميان راه را نمی‌سرود

نيمه‌هاي شب
نبض ماه را نمی‌گرفت
روزهاي چارشنبه ساعت چهار
بارها شماره‌هاي اشتباه را نمی‌گرفت

اي شما!
اي تمام نامهاي هر کجا!
زير سايبان دستهاي خويش
جاي کوچکي به اين غريب بي پناه می‌دهيد؟

اين دل نجيب را
اين لجوج دير باور عجيب را
در ميان خويش
راه می‌دهيد؟

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هشتم تیر 1389ساعت 17:42  توسط ستاره  | 

برباد رفته من....

ای عزیز بر باد رفته ی من.تو رفته ای و خاطرت مانده است هنوز.اگر هنوز به یاد من،من و تنهایی من، قطره ی اشکی گوشه چشمانت می سرد؛اگر هنوز هم در خوابهایت دستان مرا در دست می گیری و می روی و می کشانی به باغ های شکوفه های بهاری  و کنار جویبار جوان و روشن عاشقانه مان، پیشانیم را بوسه می زنی؛ اگر هنوز هم گوشه ی دفترت می نویسی : " با شوق این محال پرواز می کنم"؛ آرام و آسوده باش که تنها نیستم.گلهای قالی کوچکم با من حرف می زنند.با هم اشک می ریزیم.ما در آغوش هم  به خواب می رویم. یا حتی گاهی من بدرون نقش فرشها می روم و با گلهای کوچک و رنگارنگ قالی نقش آرزو های تورا بازی می کنیم. هرروز حوالی بامداد،گنجشکهای لرزان، کنار پنجره اتاقم،برایم  آواز می خوانند.آنها همیشه می دانند باید کجا باشند.نه به خاطر چند تکه نان خشک.آنها به دلهای شکسته پناه می برند. دلهای شکسته امنترین سایه بانهای آرامش و پناهند.ای عزیز بر باد رفته من.گنجشکها آیا لب پنجره ی تو هم می آیند؟
آری.آری.آری من می دانم آنجا که تو هستی همیشه باران می بارد.می دانم که گنجشکها زیر باران کنار پنجره ها نمی آیند.من می دانم جایی که باران می بارد برای گنجشکان امن نیست.گرفته و منتهیست.زیر باران آنجایی که تو نگاه می کنی هرگز خیال من و گنجشکهایم را نخواهی دید...
ای عزیز بر باد رفته ی من.بر اشک های من بخند.بر من دریغ و حسرت و افسوس مخور.من دریغ و حسرت وافسوس خورده ی هزاران بعد و پیشم.منم آنکه ایستاد تا تو بنشینی.آنکه نشست تا تو بخوابی.و آنکه خویش را به خواب زد تا تو بیدار شوی. آنکه هنوز هم پس از گذشت ماه ها ز رفتنت، پلک-مرده، دیده به دیدگان در دوخته.خوش می روی. اگر به سرت هوای من بود، اشک مریز.آه مکش. که وجود من دیگر همان اشک و آهیست که شاید، روزی از رسم وفای ناممکن روزگار، از چشمان تو جاری شود...

+ نوشته شده در  جمعه بیست و پنجم تیر 1389ساعت 2:35  توسط ستاره  | 

یك قدم....

 

یک قدم به سوی آبادی ،صد قدم به سوی ویرانی ، زندگی ام پر از این لحظه ها ، و من پر از این لحظه ها !!!

لحظه های هیچ ، لحظه های پوچ ، لحظه هایی که مرا از دست زندگی گرفته اند و به مرداب فریب برده اند !!!

چیزی به فرو رفتنم نمانده ،چیزی به تمام شدنم نمانده ، در سایۀ سنگینی که بر روی زندگی ام افتاده وزش نابودی

را می بینم ازدوردستها صدای طبل بیهودگی را میشنوم که با تپش قلب من می آمیزد و در این آمیزش حسی ایست !!!

حسی قدیمی و آشنا حس تنهایی و غربت و انتظار ..........

این وزش نابودیست یا ضربان قلب وحشت که بر سقف زندگی ام می وزد؟؟؟

چیزی به فرو ریختنم نمانده ، چیزی به تمام شدنم نمانده ، تلاشی بیهوده است تو را از خود داشتن تلاشی بیهوده !!!

مثل دست و پا زدن تو مرداب ، مثل بیداری بعد مرگ ، تلاشی بیهوده مثل روبوسی ماه با خورشید ......

مثل فشردن دست های روشنایی تلاشی بیهوده است تو را از خود داشتن تلاشی بیهوده !!!

من در نهایت حوصله نشسته ام ، تا تو به خود آیی و منو طلب کنی ، جستجو کن مرا ، جستجو کن مرا !!!

من در یک قدمی تو ایستادم و گم نیستم نگاه کن از ورای نیستی تا نبض هستی در کنار تو ایستاده ام نگاه کن !!!

نگاه کن از آن سوی سر زمین نا معلوم ، تا این سوی دشت آشکار کنار تو ایستاده ام نگاه کن !!!

به کجا می روی ؟؟؟ به کجا می روی ؟ که در انتهای راه کسی به جز من در انتظارت نیست به کجا می روی؟؟؟

کنار تو ایستاده ام سرسبز و سرشار و سایه ای نیستم از خاطری دور به کجا می روی؟؟؟

تمام شب در انتظار طلوع خورشید ذرات تاریکی را شمرده ام تمام شب ، تمام شب در انتظار طلوع خورشید نشسته ام .....

به من بگو با عشق تو چه باید کرد و بهای با تو بودن در چیست ؟؟؟

دل بریدن جواب حل این معما نمی باشد و از خود گذشتن اتفاق دیرینه ایست تلاشی بیهوده است تو را از خود داشتن !!!

چیزی به فرو ریختنم نمانده ......!!!

چیزی به تمام شدنم نمانده .......!!!

تلاشی بهوده است تو را از خود داشتن تلاشی بیهوده......!!!

+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم تیر 1389ساعت 1:38  توسط ستاره  |